Πώς να ζητήσεις τη στήριξη που χρειάζεσαι στο πένθος

Σου έχουν πει ποτέ «πες μου τι χρειάζεσαι» και δεν ήξερες τι να απαντήσεις;

Μπορεί να στέκεσαι στην κουζίνα και να μην έχεις τη δύναμη να φτιάξεις τον καφέ που τόσο έχεις ανάγκη. Να κοιτάζεις το άδειο ψυγείο ή μια στοίβα λογαριασμούς στο τραπέζι και ακόμα και το να σηκώσεις το τηλέφωνο σου φαίνεται ακατόρθωτο.

Και να, που έρχεται ένα μήνυμα:
«Πες μου τι μπορώ να κάνω για σένα».

Ξέρω ότι οι περισσότερες από εμάς, απαντάμε σχεδόν αυτόματα:
«Τίποτα, ευχαριστώ, είμαι εντάξει».

Το λέμε κυρίως για να κλείσει η κουβέντα και να αποφύγουμε την αμηχανία.
Γιατί εκείνη τη στιγμή ούτε εμείς οι ίδιες ξέρουμε τι χρειαζόμαστε.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζητήσεις βοήθεια

Όταν κάποιος σε ρωτάει πώς να βοηθήσει, πραγματικά δεν έχεις απάντηση.

Όχι επειδή δεν χρειάζεσαι κάτι.

Αλλά επειδή αυτό που πραγματικά σου λείπει δεν διορθώνεται και δεν αντικαθίσταται.

Προσπαθείς να βρεις μια λογική απάντηση, ενώ όλη η εμπειρία που ζεις είναι παράλογη. Και έτσι μένεις μόνη με ένα βάρος που δεν μπορείς να μοιραστείς γιατί δεν χωράει πουθενά.

Την ίδια στιγμή που οι άνθρωποι γύρω σου θέλουν να σε στηρίξουν, αλλά δεν ξέρουν πώς.

Γιατί η επικοινωνία γίνεται τόσο δύσκολη;

Οι άνθρωποι που σε αγαπούν, συχνά τρομάζουν με τον πόνο σου.

Όταν δεν ξέρουν τι να κάνουν, προσπαθούν ασυναίσθητα να τον μικρύνουν.

Σου λένε:

«Ήταν θέλημα Θεού»
«Είσαι δυνατή θα τα καταφέρεις»
«Προσπάθησε να βγεις λίγο έξω»
«Είμαι εδώ για ότι χρειαστείς»

Ψάχνουν μια λύση για κάτι που δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση, αλλά μια κατάσταση που πρέπει να βιωθεί.

Εκεί δημιουργείται η απόσταση.

Εσύ χρειάζεσαι απλώς χώρο να είσαι όπως είσαι, κι εκείνοι νιώθουν την πίεση ότι πρέπει να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα για να νιώσουν και οι ίδιοι ότι «πέτυχαν» στη στήριξη που σου προσφέρουν.

Δεν χρειάζομαι συμβουλές. Δεν χρειάζομαι να μου πεις τι να κάνω για να νιώσω καλύτερα. Θέλω μόνο να είσαι εδώ.

Τελικά δεν ζητάς τίποτα

Ίσως γιατί φοβάσαι ότι θα γίνεις βάρος.
Ίσως γιατί περιμένεις από τους άλλους να καταλάβουν από μόνοι τους, τι έχεις πραγματικά ανάγκη.
Ίσως γιατί δεν έχεις τη δύναμη να εξηγήσεις.

Αλλά η αλήθεια είναι αυτή:

Κανείς δεν μπορεί να μπει μέσα στο δικό σου πένθος.
Και αν δεν τους δώσεις έναν μικρό «οδικό χάρτη», θα συνεχίσουν να σου προσφέρουν πράγματα που ίσως δεν θέλεις, όπως συμβουλές που δεν ζήτησες ή μια παρηγορητική στάση που δεν σε βοηθάει καθόλου.

Πώς να μιλήσεις για τις ανάγκες σου χωρίς να πιέζεσαι

Δεν είναι εύκολο.
Και κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι δική σου δουλειά να εξηγήσεις, ειδικά τώρα που οι δυνάμεις σου είναι ελάχιστες.

Αλλά αν θέλεις να έχεις κάποιον δίπλα σου με έναν τρόπο που να μην σε πνίγει, χρειάζεται να γίνεις λίγο πιο συγκεκριμένη.

Η πιο αναγκαία στήριξη στο πένθος ειδικά τον πρώτο καιρό δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, είναι οι μικρές πρακτικές ανάγκες της ημέρας που αν καλυφθούν σε βοηθούν να βγάλεις την επόμενη ώρα.

Για παράδειγμα:

Όταν δεν έχεις ενέργεια για τα καθημερινά
«Δεν έχω κουράγιο ούτε να μαγειρέψω ούτε να πάω στο σούπερ μάρκετ σήμερα. Αν μπορείς, φέρε μου κάτι έτοιμο να φάω ή πέρασε να βγάλεις τα σκουπίδια».

Όταν χρειάζεσαι απλώς παρουσία
«Θέλω να έρθεις, αλλά δεν αντέχω να μιλήσω για το τι συνέβη. Μπορούμε απλώς να καθίσουμε μαζί;»

Όταν το πρακτικό κομμάτι σε πνίγει
«Έχω πελαγώσει με τα χαρτιά και τις διαδικασίες. Μπορείς να κάτσεις δίπλα μου να βάλουμε μια σειρά;»

Αν σε αυτές τις στιγμές νιώθεις ότι όλα σε πλημμυρίζουν,
έχω δημιουργήσει ένα μικρό ηχητικό που μπορείς να ακούσεις όταν το χρειάζεσαι.

Πες τους τι ΔΕΝ χρειάζεσαι

Μερικές φορές, το πιο ανακουφιστικό που μπορείς να κάνεις είναι να πεις ξεκάθαρα:

«Δεν χρειάζομαι συμβουλές. Δεν χρειάζομαι να μου πεις τι να κάνω για να νιώσω καλύτερα. Θέλω μόνο να είσαι εδώ».

Αυτό τους απελευθερώνει.

Τους αφαιρείς το βάρος ενός ρόλου που ούτως ή άλλως δεν μπορούν να υπηρετήσουν: να “διορθώσουν” το πένθος σου.

Κανείς δεν μπορεί να το διορθώσει.
Μπορούν όμως να σταθούν δίπλα σου μέσα σε αυτό.

Όταν δεν υπάρχει κανείς

Όσο κι αν οι άλλοι προσπαθούν, υπάρχουν στιγμές ( ίσως οι περισσότερες ) που θα είσαι μόνη σου με αυτό που νιώθεις.

Και εκεί είναι που χρειάζεται να μάθεις να στηρίζεις εσύ τον εαυτό σου.

Όχι πιέζοντας τον να “συνέλθει”.
Αλλά επιτρέποντας σε αυτό που νιώθεις να υπάρχει.

Το πένθος δεν είναι ευθεία γραμμή.
Είναι κύμα.

Άλλες φορές υποχωρεί.
Άλλες φορές σε σκεπάζει.

Η στήριξη που δίνεις στον εαυτό σου ξεκινά από τη στιγμή που θα σταματήσεις να παλεύεις με το κύμα και θα μάθεις πώς να επιπλέεις μέσα σε αυτό, χωρίς να πνίγεσαι.

Ξέρω πόσο εξαντλητικό είναι αυτό.

Γι’ αυτό δημιούργησα το ηχητικό
«Το Κύμα του Πένθους».

Για να έχεις έναν χώρο όταν το χρειάζεσαι. Όταν το κύμα πλησιάζει, αλλά και όταν σε πλημμυρίζει

Είναι εντάξει να αλλάζεις γνώμη

Ξέρω ότι νιώθεις άδικο να πρέπει να καθοδηγείς εσύ τους άλλους ενώ πονάς.

Είναι άδικο.

Αλλά αν δεν το κάνεις, οι περισσότεροι θα συνεχίσουν να μαντεύουν λάθος και εσύ θα απομονώνεσαι όλο και περισσότερο. Δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις σε όλο τον κόσμο, ούτε να το κάνεις με τον τέλειο τρόπο.

Αρκεί να υπάρχουν ένας ή δύο άνθρωποι που να ξέρουν πώς να στέκονται δίπλα σου χωρίς να προσπαθούν να σε «διορθώσουν».

Κάτι ακόμα που θέλω να θυμάσαι είναι ότι οι ανάγκες σου στο πένθος δεν είναι γραμμικές.

Σήμερα μπορεί να έχεις ανάγκη από παρέα, και αύριο να μην θέλεις ούτε να σηκώσεις το τηλέφωνο. Είναι και τα δύο εντάξει.

Οι άνθρωποι που μπορούν πραγματικά να σου σταθούν, θα το αντέξουν αυτό το σκαμπανέβασμα.

Μην ψάχνεις τις σωστές λέξεις για να εκφράσεις αυτό που βιώνεις.

Κι αν σήμερα δεν έχεις καμία λέξη, αρκεί να αφήσεις το κύμα να περάσει.

Είμαι εδώ, αν χρειαστείς κάτι περισσότερο.

Κατερίνα