Πριν από λίγα χρόνια βρισκόμουν ακριβώς εκεί που ίσως βρίσκεσαι κι εσύ τώρα.
Έχασα τον γιο μου, τον Δημήτρη.

Ενώ ο κόσμος γύρω μου συνέχιζε όπως πριν, όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά, εγώ έπρεπε να υπάρχω μέσα σε αυτόν χωρίς να ξέρω ποια είμαι, πού βρίσκομαι και τι νόημα έχει να ζω.

Δεν έψαχνα να «ξεπεράσω» τίποτα.
Έψαχνα έναν τρόπο να αντέξω.
Να ζήσω χωρίς να προδώσω την αγάπη μου, χωρίς να χαθώ μέσα στον πόνο.

Αυτή είναι η αλήθεια της δικής μου ιστορίας.
Και από αυτή την αλήθεια ξεκινούν όλα όσα κάνω σήμερα.

Μέσα από το πένθος μου κατάλαβα ότι η απώλεια δεν σημαίνει το τέλος της σύνδεσης.
Η αγάπη δεν σταματά επειδή το σώμα λείπει.
Αλλάζει μορφή.

Έμαθα επίσης ότι δεν χρειάζεται να διώξεις τη θλίψη για να συνεχίσεις να ζεις.
Ούτε να τη φοβάσαι, ούτε να την «διορθώσεις».

Αυτό που χρειάζεται είναι χώρος.
Γιατί μόνο τότε ο πόνος παύει να σε καταπίνει
και μπορείς να σταθείς μέσα στη ζωή, χωρίς να προδώσεις αυτό που αγάπησες.

Κάνω αυτή τη δουλειά γιατί πιστεύω βαθιά ότι το πένθος δεν χρειάζεται να ξεπεραστεί.
Χρειάζεται να χωρέσει.

Υπάρχει τρόπος να συνεχίσεις να ζεις με αλήθεια, χωρίς να απαρνηθείς την αγάπη σου και χωρίς να χαθείς μέσα στον πόνο.
Όχι γρήγορα.
Όχι όπως «πρέπει».
Αλλά όπως μπορείς.

Δεν πιστεύω στην υπέρβαση του πένθους.
Πιστεύω στη ζωή που μπορεί να υπάρξει μαζί του.

Στέκομαι δίπλα σου χωρίς να σου λέω πώς «πρέπει» να πενθείς.
Χωρίς να σε πιέζω να προχωρήσεις.
Χωρίς να σου υπόσχομαι λύσεις.

Κρατώ χώρο για όσα υπάρχουν τώρα.
Σε συνοδεύω με σεβασμό στον ρυθμό σου, στην ιστορία σου, σε αυτό που κουβαλάς.

Ο στόχος δεν είναι να φύγει ο πόνος.
Είναι να μη χαθείς εσύ μέσα του.

- Trauerbegleiterin (Συνοδός Πένθους) - Σύγχρονες προσεγγίσεις συνοδείας πένθους με έμφαση στη σύνδεση που συνεχίζεται - Εργαλεία σωματικής παρατήρησης, γραφής και ενσυνειδητότητας Η εκπαίδευση για εμένα δεν τελειώνει ποτέ. Εξελίσσεται μαζί με τον άνθρωπο και τη ζωή.