Ώσπου μία μέρα, σε μία καινούργια βόλτα απλά βαρέθηκες να ανεβοκατεβαίνεις, να ξεχνάς, βαρέθηκες να πονάς, και βαρέθηκες να ψάχνεις ..

Και είπες φτάνει πια!

Έκλεισες τα μάτια, άνοιξες τις πύλες της καρδιάς σου, και άρχισες να ξεριζώνεις όλους τους παλιούς όρκους.

Και ω, του θαύματος.. δεν σου έκανε καθόλου μεγάλο κόπο. Δεν χρειάστηκε καν να θυμηθείς όλες τις βόλτες στο σύμπαν, όλες τις ζωές, και όλους τους όρκους που είχες δώσει. Απλά, μια δυνατή φωνή από μέσα σου είπε ξεκάθαρα και το εννοούσε:

Και είναι ψέμα να προσεύχομαι στον Θεό μέσα από μία συνειδητότητα ανάγκης, θυματοποίησης, πόνου, κλάματος, αδικίας, φόβου, και οργής πολλές φορές.

Είμαι ένα ψέμα όταν με συρρικνώνω τόσο πολύ και ζητώ απεγνωσμένα τη βοήθεια Του.

Δεν είμαι η αλήθεια μου όταν παζαρεύω με το Θεό.

Δεν είμαι κομμάτι Του όταν τον βλέπω έξω από μένα.

Δεν είμαι η αλήθεια μου όταν γονατίζω..